محرم در آینه ۸ سال دفاع مقدس/۱
یک رزمنده: ۴ شبانهروز زمین را با دست کندیم تا حسینیه برپا کنیم
خبرگزاری فارس: یک رزمنده دفاع مقدس گفت: برای برپایی حسینیه در جبهه امکانات محدود بود و رزمندگان با دستان خود زمین را میکندند که بعد از آن دست همه آنها به شدت تاول زده بود، ولی پس از ۴ روز، حسینیه آماده شد.

داوود احمدپور در گفتوگو با خبرنگار ایثار و شهادت باشگاه خبری فارس «توانا» در خصوص عزاداریهای محرم در جبههها افزود: عزاداری برای امام حسین(ع) در جبههها مختص محرم نبود و نسبت به امام حسین(ع)، کربلا، شهدای کربلا و عاشورا در تمام ایام برنامه بود. به خصوص در دهه محرم برنامهها به صورت منظم پیش میرفت؛ زیارت عاشورا هر روز صبح خوانده میشد و نوحهخوانی و عزاداری مدام برپا میشد، زیرا اعتقاد رزمندهها بر این بود که حیات جبههها بستگی به توسل به شهید کربلا داشت.
وی به خاطرات ایام محرم در جبهه اشاره کرد و گفت: تنها افتخارم حضور در جبهه که هنوز هم به آن میبالم این بود که با بچه هیأتیها بودم؛ با بچههایی که نسبت به مسأله عاشورا و کربلا حساسیت خاصی داشتند، وقتی از جبهه برگشتند، هرکجا که امکان داشت هیأت خود را فعال کردند. به عنوان مثال رزمندگان گردان قمر بنیهاشم (ع) به صورت فعال در تهران بین بچههای رزمنده فعالیت میکنند و هیأت مکتب عاشورا در شهرری توسط شهید محمود ملکی برپا شد.
احمدپور اضافه کرد: روز اول محرم سال ۶۳ در تهران بودم که یک نوار نوحه جدید تهیه و به سمت مهران حرکت کردم. وقتی برای روز دوم به شهر مهران رسیدم شهید مصطفی ملکی و شهید علی سنبله کار با تعدادی دیگر از رزمندهها پشت خاکریز نشسته بودند. شهید مصطفی ملکی ناراحت بود، علت ناراحتی او را جویا شدم. گفت «۲ شب از محرم گذشته و من هنوز برای امام حسین (ع) سینهزنی نکردهام». در این هنگام شهید علی سنبلهکار رو به شهید مصطفی ملکی کرد و گفت: «این که ناراحتی ندارد، اگر دوست داری، برای مراسم سینهزنی، حسینیهای برپا میکنیم»؛ وقتی این پیشنهاد را شهید سنبلهکار داد، بچهها به اتفاق هم با یک یا علی (ع) برخاستند و به یکی از سنگرها رفتند تا آن سنگر کوچک را برای حسینیه آماده کنند.
این رزمنده دفاع مقدس بیان کرد: در وضعیتی که ما قرار داشتیم، بلدوزر و لودر نمیتوانست به آن قسمت بیاید، زیرا ما پشت خاکریز بودیم و عراقیها در ارتفاعات قرار داشتند و به سنگرهای ما مسلط بودند؛ ما مجبور بودیم خودمان به کندن زمین و برپایی حسینیه اقدام کنیم. تا اینکه بچههای رزمنده با دست خالی شروع به کندن زمین کردند. برای برپایی حسینیه در جبهه امکانات محدود بود و رزمندگان با دستان خود زمین را میکندند که بعد از آن دست همه آنها به شدت تاول زده بود و طوری این حسینیه مسقف شد تا بچههای رزمنده بتوانند ایستاده سینهزنی کنند.
وی افزود: دیوارهای حسینیه را با پتوهای مشکی سیاهپوش کردیم، حمید ترابی خط خوبی داشت و روی کاغذ اشعاری را نوشت و به صورت کتیبه دور سنگر نصب کرد. حدود ۴ شبانه روز تلاش کردیم تا حسینیه را برای عزاداری سالار شهیدان برپا کنیم. وقتی سنگر حسینیه به اتمام رسید به همه رزمندهها اعلام کردیم برای عزاداری، شب به این سنگر بیایند.
احمدپور ادامه داد: شهید مهدی هدایتی، شهید احمد کیایی، رضا پوراحمد، محمد طاهری و مجید قنبریها از رزمندههای مداح بودند که در آنجا حضور داشتند. در حسینیه برای نوحهخوانی حاضر میشدند و وقتی شب فرا میرسید، نماز خوانده میشد و نوحهخوانی و سینهزنی را برگزار میکردند.
وی اضافه کرد: در همان موقع شهید مصطفی ملکی روضه حضرت رقیه (س) را برای بچهها خواند و گفت: «شما با عشق امام حسین (ع) این حسینیه را برپا کردید و هیچ اجباری در کار نبود و برای اینکه اینجا جمع شوید و برای امام حسین (ع) سینه بزنید، دستانتان تاول زده و نمیتوانید سینه بزنید و یاد کنید لحظهای که دختر سه ساله با پاهای کوچک و تاولزده خود روی آتش و سنگ راه میرفت و تازیانه بر سر او میزدند».
این رزمنده دفاع مقدس افزود: مراسم عزاداری تا بعد از عاشورا در آن حسینیه برپا شد، بچههای رزمنده خوشحال بودند که فضایی وجود دارد که در آنجا سینهزنی و عزاداری کنند؛ برای بچههای رزمندهای که از ما فاصله داشتند و امکان ورود به سنگر حسینیه را نداشتند، همیشه یکی از مداحان در روز به ۷ یا ۸ سنگر میرفتند و نوحهخوانی میکردند تا رزمندگان را به عطشی که نسبت به محرم داشتند، سیراب کنند.
احمدپور خاطرنشان کرد: از آن جمعی که به عشق حضرت اباعبداللهالحسین(ع) در مهران سینه میزدند، حدود ۱۲ نفر شهید شدند. مصطفی ملکی، علی سنبلهکار، مجتبی صفدری، رحیم عزیزی، مجید قنبریها که بعد از آن جریان و در ادامه جنگ به فیض عظیم شهادت نایل آمدند و یکی از پرافتخارترین و زیباترین خاطراتی که در ذهن دارم، قصه این عزاداری بود که آن روز در آن جا به خاطرش حسینیه برپا شد.
ویژهنامه محرم و صفر خبرگزاری فارس




